Pierwsi osadnicy w Górach Izerskich pojawili się dosyć późno. Gęsto zalesione zbocza gór nie nadawały się do założenia domostwa. Do połowy w. oprócz wydobywających kwarc górników, w Góry Izerskie zapuszczali się wyłącznie przybywający z pogranicza dzisiejszej Francji i Belgii tajemniczy i otoczeni legendą poszukiwacze skarbów zwani Walończykami. W XVII stuleciu Góry Izerskie stały się schronieniem dla czeskich protestantów. Na Izerskiej Hali założyli swoją osadę - Gross Iser, która po wojnie została zniszczona, a niegdyś stanowiła jedno z najchętniej odwiedzanych przez kuracjuszy ze Świeradowa Zdroju miejsc. Wraz z rozwojem uzdrowiska w XVIII w. osadę znacznie rozbudowano, a jej mieszkańcy znajdowali zatrudnienie przy wydobyciu torfu. W tym samym czasie, nieco dalej na wschód, nad potokiem Kamionek zaczęła pracować huta szkła "Karlstal". Wiodła tędy Stara Szklarska droga, która prowadziła ze Szklarskiej Poręby od Hutniczej Górki w Białej Dolinie, potem południowym zboczem Wysokiego Kamienia, przez Rozdroże pod Zwaliskiem, dzisiejszą kopalnię kwarcu "Stanisław", Rozdroże pod Cichą Równią i dalej do hut szkła w Harrachowie.
